Pumunta ako sa computeran para sana ituloy ang nabitin kong entry pero… nang umupo ako sa harap ng pc… ng-iba ang pakiramdam ko, tpos nun nawala na ako sa mood. Hindi ito tulad ng dati kong rason n biglang nwwla n parang bula ang mga gusto kong sbihin… my bgay lng tlga sa pligid n ngpaiba.
Hindi kalakihan pero hindi rin nmn kaliitan ung computer cafe (ung inuuphan ko ngaun)… okei nmn actually ung pligid: airconditioned, my privacy ung mga gumagamit(may mga divider kac),mura pa ung rent.. Inspired nga akong magsulat (mgtype– kung sa tingin mo mas appropriate) pero ng umupo na ako sa station n inassign sakin, dun na!
Nag-open muna ako ng e mail add… ngcheck ng kung anu-ano. Inopen ko n rin ung friendster account at iba pang mga account na gusto rin i-check. Inaccess ko n rin ung blog ko at sisimulan ko ng magsulat ng may maamoy ako… parang pinaghalong over-riped na bayabas na nagsisimula-ng-mabulok at aloe vera (sabila) na nagsismula nring maagnas… Langya!
Napakunot ang noo ko sa naamoy… sininghot ko pa ang dmit at bka sa akin nanggaling pero NEGATIVE, bgong ligo lang ako nun. mbilis kong iginala ang tingin (pati pag-amoy)… Bingo! mga tatlong dangkal na layo mula sa likuran ko, ang mamang maingay magapatugtog ng Bulong ni kitchie ni Nadal at malakas humiyaw sa tuwing nkkaptay ng TERRORist sa nilalaro niya.. ang pinagmumulan ng halimuyak. Langya!
Bumalik ako sa gngawa ko, naamoy ko prin ung halimuyak… sinubukan kong "bugawin" ng aking panyo ung mga molecular particles nung halimuyak pero hindi ako nagtagumpay.
Pinilit kong ituon ang atensyon sa gusto kong gwin pero animo’y makulit langaw, andun prin ang halimuyak at paulit ulit na sinusurot ang aking mga senses– lalo na ang sense of smell. Maya-maya, parang nahihilo na ako… umiling-iling ako para hindi ako tuluyang magcollapse.. kinurot kurot ko pa ang sarili para manatiling gising (exagge) seryoso.. nhihilo ako.
Nung time na un, napagtanto ko na totoo pla ung sa mga komedy film. Ung hinihimatay ung karakter kpg natapat sa kilikili na may halimuyak… hay… Hindi ko na alam actually ang gagawin… nwala na sa isip ko ung isusulat ko… unti unti na ring nanlalabo ang paningin ko, naduduleng na ko…
Tumayo ako para mg-cr at huminga… pagbalik ko, magndang balita— log-out na cya.
Note: Ang istoryang inyo lng binasa ay hango sa tunay na buhay… hindi ito naglalayong manlait ng kung sino man… ibig lamang nitong magapahayag ng ilan sa mga karanasan at katotohanan ng buhay na minsan ay hindi ntin npapansin… gusto rin lng nitong ibahagi ang aral na sa buhay, sa lipunang gngalawan ntin… hindi lahat ng bagay n nksanayan at knggiliwan ntin ay kntutuwa rin ng iba… agree ka? hehe
Entries (RSS)