Nag-aayos ako ng mga libro-libro at papel papel nang biglang may pilas n kwaderno akong napansin… binasa ko.
Wala… hindi mo talaga ako lab…
Naghihinanakit na ko sayo’t lahat… nagtampo… kulang na lng maghurumintado ako sa harap mo…Wala.
Sinasabi ko na sayo ang laman ng isip ko, ng puso ko… lahat ng doubts and fears ko ni-reveal ko na.. ngpapaka-totoo ako sayo! pero anong say mo…
-wala! Pangiti ngiti ka lang at no comment!
Hindi ako batang paslit na hindi alam ang gingawa!!!
Grr!!! hay… minsan iniisip kong layuan ka na lang! Wag nang pansinin! Hay…
Natatawa nlng ako..
as if nmn maapektuhan ka.. pakiramdamko matutuwa ka pa.. hay…
cguro nga noh…
Naiinis din ako sa sarili ko minsan alam mo ba yun?
Bakit kasi napakalaki ng expectations ko sayo to the point na naisip kong kaya mo kong mahalin! -i want to hate you… but i cant.
Alam ko nmn, matagal na… ako’y isang maliit at insignificant na insekto sayo… hindi kapansin-pansin, hindi mo kawalan, at ikatutuwa mo pa kung mawawala… hay.. wala akong magagawa..
Pero sana isipin mo rin… ang mga insekto, maliit man at insignificant ay nakakatulong din sa pollination.
Ngek!
Hehe…
Entries (RSS)
ano ba yang mga pnagsasabi mo iho? ikaw ba’y umiibig?? ako tuloy ay napapaisip sa iyong mga cnsabi..kung ikaw ba’y nag gagawa lamang ng kwento,o ito’y hango sa totoong buhay..